Қоғам үнсіз бе, әлде оның дауысы естілмей ме?

Қоғам пікірі шынымен ескеріле ме әлде жоқ па? Қазіргі қоғамда әр адамның өз пікірі бар. Біз әлеуметтік желіде ойымызды ашық жазамыз, түрлі мәселелерді талқылаймыз. Бірақ маңызды шешімдер қабылданатын кезде, көбіне қарапайым халықтың даусы еленбей қалғандай әсер қалдырады. Бұл шынымен солай ма, әлде біз оны дұрыс түсінбей жүрміз бе? Қазіргі кезде қоғам ішінде жиі айтылатын ойлардың бірі – “бізді ешкім тыңдамайды” деген пікір. Әсіресе жаңа заңдар мен түрлі шектеулер енгізілгенде, көптеген адамдар өз еркіндігі шектеліп жатқандай сезінеді. Кейде тіпті “неге біздің пікіріміз сұралмайды?” деген сұрақ туындайды. Осыдан қоғам мен билік арасында алшақтық бар сияқты әсер қалыптасады. Шынында да, соңғы уақытта түрлі тыйымдар мен ережелердің көбейгені жаңа заңдардың қабылданғанын байқаймыз. Олар көбіне “қауіпсіздік” немесе “қоғамдық тәртіпті сақтау” мақсатында енгізіледі. Бір қарағанда, бұл дұрыс сияқты көрінеді. Себебі кез келген мемлекет азаматтарының қауіпсіздігін қамтамасыз етуі тиіс. Алайда мәселенің екінші жағы да бар. Егер шектеулер тым көбейсе, адамдар өздерін еркін емес, керісінше бақылауда тұрғандай сезінеді.Бұл қазір бүкіл ел де өзекті тақырып деп ойлаймын. Не себепті? Себебі әлем тек заңға ғана бағынады, заңсыз ешнәрсе шешілмейді. Адам өмірі –бір рет берілетін мүмкіндік. Сондықтан әр адам өз өмірін еркін, мағыналы өткізуге ұмтылады. Ал үнемі шектеулер мен тыйымдарға тап болу бұл сезімді әлсіретеді. Әсіресе жастар арасында “біз тек ережеге бағыну үшін ғана өмір сүріп жатырмыз ба?” деген ойлар туындайды. Менде де басымнан өткен жағдай. Мысалы, мен 11 сынып оқимын, интернет желісінен "11 сыныптар да мектеп бітіру кеші болмайды деп естідім. Бірақ бұл заң емес, еліміз де мұндай заң қабылданбады. Ақиқат не жалған екенін де білмейміз. Мені ойландырып жіберді, сонда біз 11 жыл оқимыз, бұдан бөлек университетке түсуіміз бар, әрі қарай болашаққа қадам баса береміз. Неге соншалықты оқу-білімге ауыр қарайды? Мысалы ға мен оқудан көз ашпаймын,шыны керек осындай ойға да батамын,шаршаған кезім де болады. Бұл – өте маңызды сигнал. Себебі қоғамның көңіл-күйі оның болашағына тікелей әсер етеді.Біздің тарихымызда халық үні әрдайым маңызды болған. Ел тағдыры шешілетін кезде билер кеңесі өтіп, ақылдасу арқылы ортақ шешім қабылданған. Яғни, ата-бабамыз “тек жоғарыда отырғандар шешсін, ал халық үндемесін” деген түсінік қалдырған жоқ. Керісінше, әр адамның сөзі мен ойы белгілі бір деңгейде бағаланған.Сондықтан бүгінгі қоғамда да адамдар өз пікірін айтуға ұмтылуы – заңды құбылыс. Бұл қарсы шығу емес, бұл – жауапкершілік. Өйткені адам өз еліне бейжай қарамаса ғана, оның болашағына үлес қоса алады. Ең бастысы – осы пікірлер тыңдалып, ескеріліп отырса, қоғам мен билік арасында шынайы сенім қалыптасар еді. Сонымен қатар, мәселе тек заңдардың өзінде емес, оларды қалай қабылдайтынымызда да жатыр. Егер қоғамға жаңа ереже енгізілсе, оның себебі мен мақсаты ашық әрі түсінікті түрде жеткізілуі тиіс. Адамдар не үшін шектеу қойылғанын түсінгенде, оны қабылдау да жеңілдейді. Ал түсіндірме жеткіліксіз болса, кез келген заң қысым ретінде қабылданады.Билік пен қоғам арасында ашық диалог қажет. Бұл тек сын айту емес, өзара түсіністікке келудің жолы. Қорытындылай келе, қазіргі қоғамдағы наразылықтың негізгі себебі – еркіндік пен қауіпсіздік арасындағы тепе-теңдіктің бұзылуы. Иә, тәртіп керек. Бірақ адам өзін тек шектеулер арқылы емес, таңдау арқылы да сезінуі тиіс. Себебі өмір бір-ақ рет беріледі. Сол себепті қоғамның даусы естіліп, оның пікірі ескерілген жағдайда ғана адамдар өздерін шынайы құрметтелген азамат ретінде сезіне алады, дауыс бәріне беріледі, соңында әділетсіз өтетін сияқты көрінеді... Қоғам да өте көп тыйым көбейіп кетті деп ойлаймын, әрине біздің, елдің қамын ойлайды бірақ жоғары да отырғандар ғана елдің мәселесін дауыссыз жүзеге асыратын сияқты. Бұл менің түсіне алмай кеткен ойым ғана.